O planowaniu rodziny

Nowoczesny model rodziny coraz rzadziej wymaga od zakochanych ślubu lub jakichkolwiek deklaracji wypowiadanych na głos odnośnie wzajemnych uczuć czy planów na przyszłość. Istnieje obecnie wiele długoletnich związków, które prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, wychowują dzieci i gromadzą razem majątek, ale nie mają ślubu. Takie pary zwykle nie planują również zaręczyn lub odkładają je na czas nieokreślony. Uważają bowiem, że prowadzenie wspólnego życia jest najlepszym dowodem na to, że nie chcą być razem.
Co prawda takie pary często spotykają problemy, głównie od strony formalnej, na przykład jeśli wyrażą chęć wspólnego rozliczenia podatkowego, jednak napotykanie tego typu przeszkód nie zraża ich, a tym samym nie wywiera presji zawarcia małżeństwa. Osoby żyjące razem bez ślubu pytane o to dlaczego nie decydują się na sformalizowanie związku zwykle posługują się jednym i tym samym argumentem. Mówią one, że „papierek” nic nie zmieni w ich życiu, że w razie jakichkolwiek problemów łatwiej się rozstać bez udziału sądu i prawników. Jest to jednak trochę złudne podejście, a niewątpliwie bardzo asekuracyjne, powodowane brakiem stuprocentowego zaufania do siebie oraz partnera oraz pewnymi wątpliwościami co do przyszłości związku.
Postawa mówiąca o tym, że bezpieczniej jest nie brać ślubu, bo nie będzie problemów z rozstaniem może prowadzić do tego, że oboje partnerzy będą mieli zbyt swobodne podejście do związku i w razie pojawienia się najmniejszych problemów nie będą próbowali walczyć o swoją miłość, a zwyczajnie uciekną. Oczywiście każdy sam wybiera sobie swój sposób życia, więc jeśli dwie osoby stwierdzają, że wieloletni związek bez ślubu jest czymś co da im radość, należy tylko życzyć powodzenia i trzymać kciuki za trwanie udanego związku. Wychowanie dzieci przez pary nie mające ślubu nie różni się zasadniczo niczym od wychowania dzieci w małżeństwie. Być może początki szkoły lub przedszkola będą po prostu wymagały poinformowania wychowawców o tym, że rodzice mają różne nazwiska.